"Maar een "samenwerken" als met mevrouw Mann, - ik noem 't "samenwerken" om haar vriendelijk woord te gebruiken, - een samenwerken, als waarvan dit boekje het resultaat is, dàt is toch eigenlijk, wat ons journalistiek werk zoo mooi en prettig maakt. Zoo dat opene, dat hartelijke, dat prettige, dat mevrouw Mann had, telkens weer, als ik 't haar kwam lastig maken, telkens weer als ik haar kwam plagen: "Hè, toe, mevrouwtje, maakt u nu dit af, zorgt u nu, dat ik morgen die blaadjes krijg, - telkens weer als ik bij haar kwam vragen om een portretje uit dien tijd, om nog eens te mogen scharrelen in de la, waarin al de kostelijke herinneringen uit die periode werden bewaard; - dat langzamerhand zoo prettig gaan voelen onder 't werk, dat zij van een vormelijk interview-slachtoffer werd tot een vertrouwde, goede vriendin, die maar vertelde, alles wat daar uit hart en herinnering opwelde uit dat vrouwenleven van hard werken en heel mooie en droeve ervaring; omdat zij 't zoo lief liet blijken, dat zij je heelemaal vertrouwde en 't wel aan je overliet, wat je van dat alles zou opschrijven in haar boek... dat alles maakte het werken met haar aan dit boekje tot een waarlijk wel veel méér dan "prettige" samenwerking."

Bron: Mijn Jeugd- en Tooneelherinneringen van Theo Mann-Bouwmeester (Amsterdam 1916)

Theo Mann-Bouwmeester thuis, 1914. Foto: Bern. F. Eilers. Collectie Theater Instituut Nederland.