Portret Mary Dresselhuys. Foto: Albert Roosenburg. Collectie Theater Instituut Nederland.Op 3 februari 1994 had journaliste Loes van Toorn een lang gesprek met Mary Dresselhuys over haar carrière en persoonlijk leven in haar huis in Amsterdam-Zuid.
Het interview werd door de NOS opgenomen voor Radio 5 in de reeks 'Een Leven Lang' en werd uitgezonden op 17 februari 1994. Hieronder kunt u kiezen of u het hele, 50 minuten lange, interview wilt beluisteren, of enkele fragmenten daaruit.
Na afloop van een optreden krijgt Mary Dresselhuys door een kunstenaar een beeldje aangeboden. Het kunstwerk roept herinneringen op aan haar overleden man, Jons Viruly.
Mary Dresselhuys vertelt over haar jeugd in Tiel, hoe haar liefde voor het theater geboren wordt, haar logeerpartijtjes bij haar oma in Den Haag en haar talloze bezoeken aan toneelvoorstellingen in de Haagse schouwburg op de gratis pas van haar oom.
In 1927 wordt Mary Dresselhuys toegelaten aan de Amsterdamse Toneelschool. Ze vertelt hoe dat in zijn werk is gegaan en haalt herinneringen op aan de inspirerende lessen van Else Mauhs.
Mary Dresselhuys vertelt over haar vriendschap met collegastudent Joan Remmelts, die uitmondt in een huwelijk. Na enkele jaren ontmoet ze Cees Laseur, op wie ze hevig verliefd wordt.
Mary Dresselhuys verhaalt over de tijd waarin ze met Cees Laseur de leiding heeft over het Centraal Tooneel in Amsterdam. Ze hadden geen cent, 'maar het niveau was super'. Tijdens de oorlog spelen ze door.
Mary Dresselhuys aan het woord over de scheiding tussen zogenaamd moeilijke en makkelijke stukken: tragedie en komedie. Tot haar verontwaardiging is, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Frankrijk, in het calvinistische Nederland komedie altijd als makkelijk gezien.
Recensent en bewonderaar Hans van den Bergh aan het woord over het kenmerkende van Mary Dresselhuys' spel: met kleine middelen herkenbaar zijn en zonder grote gebaren de essentie uit het spel halen.
Mary Dresselhuys kijkt terug op de tijd dat ze samen met Ko van Dijk en Fons Rademakers veel lol had tijdens het spelen. Het publiek mocht niets merken, maar intussen....
Mary Dresselhuys verwoordt wat voor haar de magie van het vak is: 'Dat wat jij voelt en denkt, dat dat overkomt, als een soort bloedsomloop'. Ondanks dat ze aan enkele films heeft meegewerkt, ligt daar haar passie niet, omdat de bovenstaande magie ontbreekt.
Na de oorlog krijgt Mary Dresselhuys diverse rollen aangeboden in stukken in Frankrijk en Engeland. Ze maakt een weloverwogen en duidelijke keuze: ze blijft in Nederland.
Mary Dresselhuys vertelt over hoe moeilijk het soms is geweest om moeder en actrice tegelijk te zijn. Zieke kinderen of niet, de voorstelling moest doorgaan. Gelukkig was Juffie er om voor dochters Petra en Merel te zorgen.
Ten tijde van het interview voelt Mary Dresselhuys zich uitstekend, 'Ik voel me net als dertig jaar geleden', maar dat wil niet zeggen dat ze niet nadenkt over een leven na het theater. Dan zou ze willen schrijven.
Mary Dresselhuys vertelt niet te geloven in een leven na de dood. Wat haar betreft is het dan gewoon afgelopen, hetgeen ze een heerlijk rustgevende en veilige gedachte vindt.
