Gemeenschappelijk bezit

“Wildvreemde lieden pakken me soms gewoon beet en dan zeggen ze: “Hééé, je hebt rood haar! Op de televisie leek het net zwart.” Ik ben vrij verlegen van aard en weet me er niet altijd handig uit te redden. De vorige week kocht ik iets lekkers voor de kinderen bij een banketbakker in de Leidsestraat. Zei een meneer: “Kijk er eens aan, dat wordt feestgevierd vanavond”. Toen ging hij vlak voor me staan en zei hard lachend: “Of wordt er gelellebeld?” Alle andere klanten staarden me aan, ik vind zoiets heel pijnlijk en mompel dan maar wat. Het is ook wel een gevolg van het optreden voor de televisie. Je wordt gemeenschappelijk bezit zodra je bij de mensen in de huiskamer verschijnt. Ze krijgen je ten voeten uit, overigens niet altijd in de meest voordelige close-ups. De fanmail bevat vrij veel bedelbrieven, die dan beginnen met: “Lieve mevrouw, u bent altijd zo zonnig. U kunt me vast wel helpen. Denk er om, mijn man mag hier niets van weten…”

Geciteerd uit: Algemeen Handelsblad, 9 december 1960