begin februari 1936

Wim Sonneveld doet auditie bij de door hem bewonderde Louis Davids. Zijn uitvoering van ‘Blue moon’, ‘Viens danser quand même’ en het zelfgemaakte lied ‘Brief van een Amsterdamsch jongetje aan minister Marchant’ vallen in goede aarde, zodat Sonneveld wordt aangenomen als artiest en administrateur. Een half jaar later, in september 1936, zal Davids hem op staande voet ontslaan. De reden is dat Sonneveld potentiële opdrachtgevers van zijn broodheer meldt dat Davids verhinderd is, maar dat men voor een optreden terecht kan bij ‘een wel heel goeie cabaretier … de jonge Wim Sonneveld’.