Over commanderen en excuses.

Dirk Zeelenberg en Mary Dresselhuys tijdens een vakantie in de Provence, 1996. 'We zijn tien keer samen in Zuid-Frankrijk geweest. Ik kookte voor haar of we maakten autotochtjes en gingen uit eten. We zaten er eens en maand met zijn tweeën. Al na drie dagen merkte ik dat zij het normaal begon te vinden dat ik een kopje thee voor haar zette of haar een kurkentrekker bracht. Ze commandeerde me bijna alsof ik haar bediende was, dat maakte me razend en ik ben enorm tegen haar uitgevallen. 'Ik ben je bejaardenverzorger niet', riep ik uit. Mary heeft de hele middag geen woord meer gezegd. Ik had begrip voor haar gedrag: ze kwam uit een familie met bedienden en thuis was ze Juffie gewend. Haar houding raakte me vooral zo diep omdat ik haar niet wilde behandelen als een hulpbehoevende, maar als een vriendin. Die avond heeft ze me haar excuses aangeboden, en iets dergelijks is nooit weer gebeurd.'

bron: Mary Dresselhuys. De Grande Dame van het Nederlandse toneel, Tonko Dop en Hilde Scholten (Terra Lannoo / 2005)