“Door de omgang met variétécollega’s had ik wel een aardig mondjevol Duits en ook wel wat Frans opgestoken, maar in het Engels sprak ik geen twee dozijn woorden. En mijn zuster helemaal geen woord. Een toneelspeler moet soms echter evengoed koopman zijn. Wij artiesten handelen in het artikel lichte kunst. En daar ontwaakte ineens mijn koopmansbloed. Misschien werkte daar nog wel in me het oude familiebloed – waren wij Davidsen van huis uit geen venters en straatkoopluitjes geweest? Dus zei ik: Top!”

Geciteerd uit: En nu de moraal van dit lied, 75 jaar Nederlands cabaret, Wim Ibo, 1970